Het is nog vroeg in de ochtend, als er al van alles mis gaat of dreigt te gaan. Ik vlieg van hot naar her en de klok laat mij haarfijn weten dat ik aan de late kant bent voor mijn volgende afspraak.
Met dat ik de laatste papieren van de printer pak, en ondertussen mijn jasje aantrek, zie ik in slow-motion dat een mouw de kop koffie omver trekt en de inhoud over mijn bureau begint te lopen. Over de papieren, onder en over mijn mobiele telefoon en zich niet laat tegenhouden door de IPad die daar naast ligt…
Ook dat kan er nog wel bij! Het was al zo een dag dat alles zo lekker ging. Vanmorgen al vertrokken van huis met een rot gevoel. Dat misverstand over die afspraak met mijn vriendinnen zit me nog steeds niet lekker.

Toen ik op de zaak kwam, zei ook nog niet eens iemand goedemorgen. Schijnbaar kan dat er ook niet meer vanaf. De liftdeur ging net voor mij neus dicht, zonder dat er iemand de moeite nam om hem nog even voor mij open te houden. En oh ja, die ene parkeerplaats die er nog was werd voor mij neus even door die niet-aardige collega van Sales ingenomen. Hij liep ook nog verdorie weg zonder op of om te kijken. Arrogante kwast!
Ik moet maar serieus eens gaan overwegen of ik het hier nog wel zo geweldig vind om te werken. Dat overleg van vorige week was ook al zo bagger. Er werd niet eens naar mij geluisterd!

Terwijl ik de boel een beetje droog dep met mijn papieren zakdoekjes uit mijn tas en de schade opmaak, mopper ik nog even stevig door in mijn gedachten. Gooi nog even flink wat olie op mijn inwendige vuur door te denken “Waarom komt niemand mij even helpen? Ze zien toch wat er is gebeurd?” Door dat gemopper en gevit ben me totaal niet bewust van mijn omgeving…..
Zie ik niet dat mijn collega Petra al met een doekjes is komen aanlopen. Ze heeft het allemaal zien gebeuren en was gelijk met een sprintje naar het keukentje gelopen.
Ik word me pas bewust van haar zodra ik haar hand met een doek over mijn bureau zie gaan, en kijk verward op. Er is dus toch wel iemand die me wil helpen.
Samen maken we de rest schoon en ze controleert even mijn jasje op koffievlekken. Met een glimlach geeft ze hem terug en zegt dat het precies goed is gegaan, geen spettertje te bekennen.
Ik glimlach terug en bedank haar en ga snel naar de afspraak.

Daar aangekomen, blijk ik nog een paar minuten te hebben en kan rustig op de stoel gaan zitten voordat alle collega’s er ook zijn.
En net als de vergadering begint, komt op de valreep die man van Sales binnengevallen. Hij ziet er verhit uit en komt een beetje warrig over. Mijn collega zegt dat hij eerst maar even rustig moet gaan zitten en een ander zet een kop koffie voor hem neer. “Dank je wel, dit is precies wat ik nu nodig had in alle hectiek!” en dan vertelt hij hoe het de laatste tijd is geweest voor hem. Het heen en weer reizen tussen werk en ziekenhuis omdat zijn dochtertje daar is opgenomen. Vanmorgen voor het werk was hij daar nog geweest. Hij had de arts gesproken, en die had helaas nog niet de verbetering gezien die nodig is. Na dit gesprek was hij afwezig in zijn auto gestapt en op de automatische piloot naar het werk gereden. Hij verontschuldigde zich voor zijn laat zijn.
Ondertussen zijn mijn wangen rood geworden. Wat dacht ik vanmorgen wel niet over deze man en het zomaar inpikken van de laatste parkeerplaats? Wat zat ik er naast, en wat verschrikkelijk om te horen wat hij moet meemaken. Ik voel schaamte…
De vergadering gaat verder, en de agenda wordt kort doorgenomen. Die had ik in alle drukte van de afgelopen dagen niet ingezien. En daar bij punt 3 staat wat ik de vorige vergadering had benoemd als aandachtspunt voor verbetering. Hoe kan dat nu? Ik hoor de voorzitter zeggen, dat naar aanleiding van mijn inbreng en zoals besproken, ze hier verder naar zijn gaan kijken.
Bingo! Ongemakkelijk moment nummer 2 heb ik in the pocket. Heb ik me daar al die tijd over lopen druk maken en het gevoel gehad dat er niet naar mij word geluisterd, blijkt het gewoon opgepakt te zijn zoals besproken. Wat heb ik gemist? Snel kijk ik in de notulen (ook al geen tijd voor genomen….) en daar staat het zwart op wit. Gelijk voel ik dat ik me hiermee op de kop ga zitten…..

Bovenstaand verhaal is fictief, maar zo toepasselijk in ons dagelijks leven.
We hebben verwachtingen, doen aannames, vergelijken, en (be)oordelen dat het een lieve lust is.
En daar zit gelijk ook een behoorlijke energievreter die dagelijks door ons zelf gevoed wordt.
Je kunt jezelf de vraag stellen waarom je dit doet? En wat ik zie, hoor of voel ik, en klopt dat? Heb je wel die glimlach gezien van je collega in plaats van de gesproken groet “Goedemorgen”. Heb je gezien dat de lift al vol was met 6 personen en dat je er gewoon simpelweg niet meer bij in had gemogen omdat daar voorschriften voor zijn?

Mijn uitnodiging voor jou is om de komende tijd eens bewust te worden van hoe jij dat doet. En wat doe je dan? Klopt het wat je voor waar hebt aangenomen, of zat je er toch misschien iets naast? En heb je werkelijk de ander gezien, of alleen zijn gedrag? En dat gedrag zegt dan eigenlijk nog niet niets, want wat maakt dat de ander zich zo gedraagt?

Stel je zelf eens de vraag: “Hoe was mijn dag vandaag?”. En hoeveel van het antwoord is dan gekleurd door je niet uitgekomen en onuitgesproken verwachtingen, aannames of door jezelf te blijven vergelijken met een ander in wat die wel/niet heeft of doet.

Ik ben benieuwd wat het je voor een inzichten gaat opleveren. Wat dan op zich ook al weer een aanname van mij kan zijn 😉

#topaascoaching #topaaslifecoach #topaaswandelcoach #topaasmindfulwandelcoach